Pisklę w pierwszych dniach życia i ptak zbliżający się do końca odchowu mają inne tempo wzrostu, możliwości trawienne oraz zapotrzebowanie na składniki pokarmowe. Podawanie jednej mieszanki przez cały cykl utrudnia dopasowanie dawki do zmieniających się potrzeb stada. Może także prowadzić do niepotrzebnego zużycia drogich składników lub niedostatecznego pokrycia zapotrzebowania w okresie intensywnego rozwoju.
Pasza starter wspiera rozwój piskląt
W pierwszych dniach życia układ pokarmowy pisklęcia nadal intensywnie się rozwija. Młode ptaki pobierają niewielkie ilości paszy, dlatego każdy gram mieszanki powinien dostarczać odpowiednią ilość łatwo przyswajalnych składników. Receptura starterowa zwykle zawiera wysokiej jakości źródła białka, dobrze zbilansowane aminokwasy, witaminy i składniki mineralne.
W typowym programie dla brojlerów paszę starter stosuje się przez pierwszych około 10 dni. Dokładna długość tego okresu zależy jednak od genetyki ptaków, masy ciała, warunków utrzymania i uzyskanych wyników. Sama zawartość białka ogólnego nie wystarcza do oceny mieszanki. Trzeba sprawdzić profil oraz strawność aminokwasów, zwłaszcza lizyny, metioniny, treoniny i waliny.
Znaczenie ma również struktura fizyczna paszy. Pisklęta łatwiej pobierają drobną, równą kruszonkę niż duże pellety lub mieszankę zawierającą dużo pyłu.
Faza grower przypada na szybki wzrost ptaków
Po okresie starterowym wzrasta ilość pobieranej paszy, zmienia się sprawność trawienia, a ptaki przybierają na masie w szybkim tempie. Na tym etapie żywienie drobiu powinno pokrywać zapotrzebowanie na energię i aminokwasy, ale nie musi utrzymywać takiej samej koncentracji wszystkich składników jak mieszanka dla najmłodszych piskląt.
Pasza grower trafia zwykle do brojlerów między 11. a 24. dniem życia. Często zmienia się wtedy również jej forma – kruszonkę zastępują pellety dopasowane do wielkości ptaka. Przejście między mieszankami powinno przebiegać płynnie. Nagła zmiana smaku, struktury lub użytych surowców może czasowo ograniczyć pobranie paszy.
Recepturę trzeba oprzeć na rzeczywistej wartości pokarmowej zbóż, śrut, tłuszczów i innych komponentów. Różnice między partiami surowców mogą wpływać na poziom energii, białka, włókna oraz dostępność składników mineralnych.
Pasza finisher odpowiada potrzebom starszych brojlerów
Mieszankę finisher wprowadza się najczęściej po 25. dniu życia. Starsze ptaki pobierają znacznie więcej paszy, dlatego ten etap generuje dużą część kosztów całego programu żywieniowego. Receptura powinna uwzględniać planowaną masę końcową, długość tuczu oraz oczekiwaną jakość tuszki.
W kolejnych fazach zwykle maleje koncentracja części aminokwasów, białka, wapnia i fosforu, natomiast poziom energii może stopniowo rosnąć. Nie oznacza to jednak, że każdą paszę finisher można stosować w taki sam sposób. Ptaki utrzymywane dłużej mogą wymagać kilku mieszanek końcowych o odmiennym składzie.
Program fazowy wymaga kontroli wyników stada
Granice między fazami nie powinny wynikać wyłącznie z kalendarza. Hodowca powinien analizować masę ciała, wyrównanie stada, pobranie paszy i wody, jakość odchodów oraz warunki panujące w budynku. Trzeba też uwzględnić gatunek, płeć, kierunek użytkowania i jakość dostępnych surowców.
Dobrze opracowany program fazowy dostarcza ptakom składniki odpowiadające ich aktualnym potrzebom. Pozwala również ograniczyć nadmierne podawanie białka i minerałów w późniejszym okresie odchowu. Jedna uniwersalna receptura nie uwzględnia zmian zachodzących w organizmie ptaka, dlatego skład mieszanki należy dopasowywać do kolejnych etapów produkcji.
