Ta sama blacha może zostać przecięta laserem, plazmą albo palnikiem tlenowym, lecz efekt nie będzie identyczny. Różnice dotyczą dokładności, szerokości szczeliny, szybkości pracy, strefy wpływu ciepła i kosztu wykonania. Grubość materiału stanowi pierwszy punkt wyboru, ale nie powinna być jedynym. Trzeba uwzględnić także gatunek metalu, kształt detalu oraz zakres późniejszej obróbki.
Laser do cienkich i średnich blach
Laser sprawdza się tam, gdzie liczą się małe otwory, wąskie mostki, ostre narożniki i powtarzalne wymiary. Skupiona wiązka tworzy wąską szczelinę cięcia, dlatego pozwala układać części blisko siebie i ograniczać ilość odpadu. Niewielka strefa nagrzania zmniejsza również ryzyko odkształcenia cienkich arkuszy.
Cięcie laserowe blach dobrze pasuje do produkcji obudów, wsporników, osłon, paneli i części przeznaczonych do późniejszego gięcia. Dostępna technologia umożliwia obróbkę arkuszy o wymiarach 1500 × 3000 mm, stali konstrukcyjnej do 20 mm oraz stali nierdzewnej do 12 mm. Dokładny efekt zależy od gatunku materiału, gazu roboczego, geometrii detalu i oczekiwanej jakości krawędzi.
Przy większej grubości prędkość lasera spada. Rosną też koszty gazu oraz czas potrzebny na przebicie materiału. Gdy detal ma prosty obrys i nie wymaga bardzo małych tolerancji, plazma może zapewnić korzystniejszą relację ceny do czasu realizacji.
Plazma do blach średnich i grubych
Plazma wykorzystuje strumień zjonizowanego gazu o bardzo wysokiej temperaturze. Tnie stal konstrukcyjną, stal nierdzewną, aluminium oraz inne metale przewodzące prąd. Osiąga dużą prędkość na blachach, które dla danego lasera stają się już zbyt grube lub kosztowne w obróbce.
Metoda nadaje się do wykonywania płyt, żeber, podstaw maszyn, mocowań i części konstrukcyjnych. Krawędź jest zwykle mniej dokładna niż po laserze, a szczelina szersza. Może pojawić się niewielki ukos, żużel albo warstwa wymagająca oczyszczenia przed spawaniem, frezowaniem lub malowaniem.
Plazmę często wybiera się do blach od kilku do kilkudziesięciu milimetrów. Dokładny przedział zależy od mocy urządzenia oraz oczekiwanej klasy cięcia. Przecinarki z polem roboczym 2000 × 3000 mm pozwalają przygotowywać duże części konstrukcyjne, także z materiałów o znacznej grubości.
Palnik tlenowy do grubej stali konstrukcyjnej
Cięcie tlenowe polega na podgrzaniu stali do temperatury zapłonu, a następnie spalaniu metalu w strumieniu tlenu. Metoda najlepiej radzi sobie z grubą stalą niestopową i niskostopową. Nie stosuje się jej do aluminium, a stal nierdzewna wymaga innej technologii.
Palnik tlenowy pracuje wolniej niż plazma i wprowadza do materiału więcej ciepła. Powstaje szersza szczelina, a przy cienkich arkuszach rośnie ryzyko odkształcenia. Technologia dobrze sprawdza się jednak przy grubych płytach, prostych konturach oraz częściach przeznaczonych do późniejszego spawania lub obróbki skrawaniem. Połączenie cięcia plazmowego i tlenowego pozwala obrabiać blachy o grubości dochodzącej do 150 mm.
Grubość nie przesądza o wyborze
Do cienkich i dokładnych detali najlepiej pasuje laser. Plazma obsługuje średnie oraz duże grubości, gdy liczy się szybkość i kontrola kosztu. Palnik tlenowy pozostaje dobrym rozwiązaniem dla grubych płyt ze stali konstrukcyjnej. Przed zleceniem trzeba podać gatunek materiału, grubość, format arkusza, liczbę sztuk, wymagane tolerancje i przeznaczenie części. Takie dane pozwalają dobrać metodę bez kosztownych poprawek oraz zbędnej obróbki krawędzi.
